Λάρισα, Δεκαπενταύγουστος 2026
Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν
Εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Ἀγαπητοί μου,
Εἶναι σκάνδαλο στούς ἐκτός Ἐκκλησίας, εἴτε αὐτοί εἶναι ἀγνωστικιστές, εἴτε Προτεστάντες, εἴτε ἑτερόθρησκοι, αὐτό τό ὁποῖο κάνουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πανηγυρίζοντας τή σημερινή Ἑορτή. Καί τοῦτο διότι ἐπιμένουμε νά γιορτάζουμε ὄχι θάνατο, ἀλλά Κοίμηση. Ἐπιμένουμε νά πανηγυρίζουμε τήν ἔξοδο τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπό τόν κόσμον αὐτόν. Δέν ἀπογοητευόμαστε ἀπό τό ὅτι ἡ Παναγία μας καταλαμβάνεται ἀπό τόν θάνατο, ἀντιθέτως ψάλλουμε «μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς»! Παγχαρμόσυνη Πανήγυρη! Καί στή μέση μιά Εἰκόνα. Τί ἀπεικονίζει; Μιά κηδεία. Τέτοια πού ὅμοιά της δέν εἶδε, οὔτε πρόκειται ποτέ νά ξαναδεῖ ἡ ἀνθρωπότητα!
Ἦταν τέτοια ἡ τιμή πρός τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου πού οἱ Ἀπόστολοι σταμάτησαν τό ἔργο τους, νά κηρύττουν τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλην την κτίση καί συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά στά Ἱεροσόλυμα γιά νά τελέσουν τήν κηδεία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία σά νά σταμάτησε τή λειτουργία Της κι ἐπικεντρώθηκε ἀποκλειστικά στούς ἐξοδίους ὕμνους γύρω ἀπό τή νεκρική κλίνη τῆς Παναγίας μας! Οἱ Οὐράνιες Δυνάμεις, σά νά ἀνέστειλαν πρός στιγμήν τήν οὐράνια δοξολογία γιά νά ὑμνήσουν αὐτήν, χάρη στήν ὁποίαν εἶδαν περισσότερο Φῶς, ἔγιναν σοφώτερες και καθαρότερες, ἀλλά καί τήν ἀγαθότητα καί σοφία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ περισσότερο βίωσαν! Σάν νά σταμάτησαν τά πά-ντα καί νά στράφηκαν πρός τή Γεθσημανῆ. Στήν ἀρχή μέ λύπη, μετά μέ προσμονή καί τελικά μέ τέτοια χαρά, πού μόνο μέ τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως μπορεῖ νά παραλληλισθεῖ!
Γιατί ὅλα αὐτά; Γιατί εἶναι φυσιολογική καί ἀναμενόμενη, ἴσως καί ἐπιβλητέα ἡ λύπη καί ἡ θλίψη ὅταν χάνεται δικό μας πρόσωπο. Κι ὁ Χριστός δάκρυσε μέ τόν θάνατο τοῦ Λαζάρου κι ἄς ἤξερε ὅτι θά τόν ἀνέσταινε. Στήν περίπτωση τῆς Παναγίας, τήν ἀρχική θλίψη διαδέχθηκε ἡ προσμονή, καθώς ἡ Ἐκκλησία δέν ἄντεχε στήν ἰδέα ὅτι ἡ φθορά τοῦ θανάτου θά μποροῦσε νά καταλάβει τό Θεομητορικό Σῶμα. Δέν θά μπο-ροῦσε νά θεωρήσει ἡ Ἐκκλησία ὡς φυσική ἐξέλιξη τήν ἀνάλυση τοῦ Σώματος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτοκου μέσα στόν τάφο. Ὄχι τό Σῶμα στό ὁποῖο σαρκώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός καί Λὀγος τοῦ Θεοῦ! Ὄχι τά σπλάγχνα καί τά παρθενικά αἵματα, τά ὁποῖα βάστασαν ὄχι Προφήτη, ὄχι Δίκαιο, ὄχι Ἅγιο, ἀλλά τόν μόνον Ἅγιο καί ἐν Ἁγίοις ἀναπαυόμενο Θεό! Δέν εἶναι τό Σῶμα μιᾶς ὁποιασδήποτε γυναίκας, ἀκόμη καί τῆς πλέον εὐσεβοῦς. Εἶναι τό πανάσπιλο καί πανακήρατο καί πάντιμο Σῶμα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, αὐτό τό ὁποῖο ἐξέλεξε ὡς κατοικία Του ὁ ἴδιος ὁ Θεός!
Γι᾽ αὐτό καί οἰκονομεῖται ἡ καθυστέρηση τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἀ-ποστόλου Θωμᾶ! Γιά νά ἀνοίξει καί πάλι ὁ τάφος, προκειμένου ὁ Θωμᾶς νά προσκυνήσει καί νά διαπιστωθεῖ ὅτι ὁ θάνατος δέν κράτησε τή Μητέρα τῆς Ζωῆς! Μπορεῖ ὅπως ὁ Υἱός Της, νά γεύθηκε θανάτου ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, δέν καταλήφθηκε ὅμως, ἀπό τόν θάνατο! Ἡ Μετάστασή Της, δηλαδή ἡ μέ ἐντολή τοῦ Υἱοῦ Της, Ἀνάσταση πρίν τήν Κοινή Ἀνάσταση ὅλων μας, σημασιοδοτεῖ ὄχι ἁπλῶς τήν παραλαβή Της στίς αἰώνιες μονές γιά νά συμβασιλεύει καί νά συνδιαιωνίζει μέ τόν Υἱό Της, ἀλλά καί τήν αἰώνια προστασία Της στόν κόσμο, σέ ὅλους ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων, ὅλων τῶν ἐποχῶν, τούς ὁποίους συντρέχει, ἀσχέτως ἄν Τήν ἐπικαλούμαστε ἤ ὄχι, καθώς ἡ κάθε μάνα μεριμνᾶ γιά τό παιδί της, ἀκόμη καί τό πιό ἄτακτο, ἀκριβῶς γιατί ἡ μητρική της ἀγάπη δέν έξαρτᾶται ἀπό ἐξωτερικές ἤ ἀνταποδοτικές συμπεριφορές, ἀλλά προστρέχει ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη ἤ κίνδυνος, γιά νά καλύψει, νά σκεπάσει, νά συντροφεύσει.
Σήμερα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πανηγυρίζουμε τή Μάνα μας, τήν προστάτιδά μας, τήν Παναγία μας! Καί ἀντιγράφουμε στήν τιμή τόν Ἅγιο Θεό γι᾽ αὐτό καί Τήν τιμᾶμε μέ τρόπο εὐαγγελικό, Χριστοκεντρικό, Θεοπρεπῆ, θεολογικό, μέ μια λέξη Ὀρθόδοξο! Βοήθειά μας Ἀδελφοί, ἡ μάνα Παναγιά! Νά ἔχουμε ὅλοι τήν Οὐράνια Χάρη Της καί τή Θεοπειθῆ Εὐχή Της!
Αὐτῆς Ἁγίαις Πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἀμήν.
Μέ πατρικές εὐχές.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
†Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος